Advertisement
DOMINIK JASIŃSKI. OBLICZA / FACESTwarz jest jednym z najstarszych i najbardziej fascynujących tematów sztuki. Jest tym, co pozwala rozpoznać drugiego człowieka, ale jednocześnie tym, co niemal zawsze pozostawia pewną sferę niedopowiedzenia. W spojrzeniu, geście, układzie ust czy sposobie przedstawienia twarzy próbujemy odczytać emocje, charakter, pamięć i tożsamość. A jednak każde oblicze pozostaje czymś więcej niż portretem. Jest znakiem, maską, projekcją i odbiciem tego, co chcemy zobaczyć. W twórczości Dominika Jasińskiego twarz staje się właśnie taką przestrzenią spotkania – pomiędzy rozpoznawalnym wizerunkiem a światem wyobraźni.
Wystawa „Oblicza” skupia się na jednym z najważniejszych i najbardziej konsekwentnych motywów malarstwa Jasińskiego – ludzkiej postaci. Artysta od lat buduje swój język wokół człowieka, którego przedstawia jednak nie tyle jako konkretną jednostkę, ile jako bohatera alegorycznego. Jego obrazy nie są klasycznymi portretami. To raczej wizje postaci istniejących gdzieś pomiędzy rzeczywistością a snem, pomiędzy pamięcią kultury a współczesnym doświadczeniem.
Jasiński patrzy na człowieka przez pryzmat historii sztuki, ale nie traktuje jej jak zamkniętego zestawu środków formalnych. W jego obrazach powracają echa dawnego portretu, symboliki, mitologii, sztuki dekoracyjnej i tradycji przedstawiania ludzkiego ciała. Obok nich pojawiają się jednak elementy zaczerpnięte z codzienności, współczesnej kultury wizualnej oraz indywidualnej wyobraźni artysty. To właśnie ich zderzenie tworzy charakterystyczny idiom jego malarstwa – jednocześnie zakorzeniony w tradycji i całkowicie współczesny.
Twarze Jasińskiego są intensywne, niekiedy niemal hipnotyczne. Ich wyrazistość budują kontrastowe zestawienia barw, mocny kontur, dekoracyjność tła oraz swobodnie prowadzone linie. Kolor nie służy wyłącznie opisowi rzeczywistości. Jako plama barwna staje się środkiem emocjonalnym, często przesuwa przedstawienie w stronę wizji. Zieleń, błękit, róż, oranż, czerwień czy fiolet nie tyle opisują świat, ile tworzą jego alternatywną wersję. Dzięki temu bohaterowie obrazów wydają się istnieć w przestrzeni, w której prawa rzeczywistości ustępują miejsca logice wyobraźni.
Szczególne znaczenie ma w tych pracach relacja człowieka z otaczającym go światem. Twarz wyrasta z kwiatów, roślin, ornamentów i pejzażu, zostaje otoczona ptakami, motylami czy niemalże fantastycznymi stworzeniami. Czasem ciało niemal stapia się z dekoracyjną strukturą obrazu. Natura nie jest tutaj jedynie tłem dla postaci – staje się jej przedłużeniem. Człowiek jest częścią większego, organicznego i symbolicznego uniwersum, w którym granica pomiędzy tym, co realne, a tym, co wyobrażone, pozostaje płynna.
Ważnym wątkiem wystawy są również prace, w których Jasiński sięga po figury zakorzenione w mitologii i kulturze europejskiej. Narcissus and Echo, Cherubs czy przedstawienie Hermesa nie są jednak próbą odtworzenia dawnych opowieści. Artysta traktuje je jako materiał, z którego może zbudować własną narrację. Podobnie dzieje się w cyklu znaków zodiaku – znane archetypy zostają sprowadzone do pojedynczego oblicza, a jednocześnie pozbawione jednoznaczności. Każda z tych twarzy wydaje się być zarówno konkretną osobą, jak i znakiem czegoś bardziej uniwersalnego.
To właśnie napięcie pomiędzy jednostkowością a archetypem wydaje się jednym z kluczowych zagadnień tej twórczości. Jasiński nie przedstawia człowieka takim, jakim można go zobaczyć w rzeczywistości. Tworzy jego przetworzoną wersję – bardziej intensywną, bardziej symboliczną i bardziej zanurzoną w świecie sztuki. Dlatego jego bohaterowie mogą jednocześnie przypominać współczesnych ludzi i postaci wyjęte z dawnych mitów. Są znajomi, ale nigdy do końca rozpoznawalni.
W malarstwie Jasińskiego szczególnie interesujące jest również to, że dekoracyjność nie pełni funkcji czysto estetycznej. Ornament, kwiat, deseń czy intensywny kolor stają się narzędziami budowania znaczenia. Obraz zaczyna funkcjonować jak autonomiczny świat, w którym każdy element może być częścią większej opowieści. Poza portretami tworzonymi na zamówienie, w jego malarstwie formuła wyobrażenia człowieka nie jest już wyłącznie przedstawieniem osoby, lecz punktem wyjścia do budowania autonomicznego świata postaci, symboli i znaczeń.
Oblicza to nie jest więc wystawą portretów w klasycznym znaczeniu tego słowa. To spotkanie z wieloma wcieleniami człowieka – jego emocjami, pragnieniami, pamięcią, cielesnością i wyobrażeniem o sobie. Każda twarz jest tutaj osobnym światem, ale wszystkie należą do jednego uniwersum, które Jasiński konsekwentnie rozwija od lat. Świata, w którym tradycja spotyka współczesność, natura przenika się z ciałem, a rzeczywistość ustępuje miejsca wyobraźni.
Patrząc na te obrazy, trudno oprzeć się wrażeniu, że oblicze nigdy nie jest w nich ostateczne. Zmienia się wraz z kolorem, otoczeniem, ornamentem i spojrzeniem. Raz staje się portretem, innym razem symbolem, maską albo fragmentem większej opowieści. Być może właśnie dlatego twarze Jasińskiego tak silnie przyciągają uwagę – nie dają się sprowadzić do jednej historii. Pozostają otwarte, jakby każda z nich skrywała więcej niż pozwala zobaczyć.
Elżbieta Łydżba-Karpowicz, Dominik Zieliński
kuratorzy wystawy
DOMINIK JASIŃSKI. OBLICZA / FACES
The face is one of the oldest and most compelling subjects in art. It is what allows us to recognise another person, yet at the same time it almost invariably leaves a certain realm of ambiguity. Through a gaze, a gesture, the shape of the lips, or the manner in which a face is rendered, we attempt to read emotion, character, memory and identity. And yet every face remains something more than a portrait. It is a sign, a mask, a projection and a reflection of what we wish to see. In the work of Dominik Jasiński, the face becomes precisely such a space of encounter – between a recognisable image and the world of imagination.
The exhibition Faces focuses on one of the most important and consistently recurring motifs in Jasiński’s painting – the human figure. For years, the artist has developed his visual language around the human being, whom he presents not so much as a specific individual, but rather as an allegorical protagonist. His paintings are not classical portraits. They are visions of figures existing somewhere between reality and dream, between cultural memory and contemporary experience.
Jasiński looks at the human figure through the prism of art history, but does not treat it as a closed repertoire of formal devices. His paintings evoke echoes of early portraiture, symbolism, mythology, decorative art and the tradition of representing the human body. Alongside these references, however, appear elements drawn from everyday life, contemporary visual culture and the artist’s individual imagination. It is precisely the encounter between these disparate elements that creates the distinctive idiom of his painting – at once deeply rooted in tradition and unmistakably contemporary.
Jasiński’s faces are intense, at times almost hypnotic. Their striking presence is shaped by contrasting colour combinations, emphatic contours, decorative backgrounds and freely drawn lines. Colour serves not merely to describe reality. As a field of colour, it becomes an emotional instrument, often shifting the image towards the realm of vision. Green, blue, pink, orange, red and violet do not so much describe the world as create an alternative version of it. As a result, the protagonists of these paintings appear to exist in a space where the laws of reality give way to the logic of imagination.
A particular significance in these works lies in the relationship between the human figure and the world that surrounds it. The face emerges from flowers, plants, ornamental motifs and landscape; it is encircled by birds, butterflies and almost fantastical creatures. At times, the body seems to merge with the decorative structure of the painting. Nature is not merely a backdrop for the figure – it becomes its extension. The human being forms part of a larger, organic and symbolic universe in which the boundary between the real and the imagined remains fluid.
An important thread within the exhibition is also found in works in which Jasiński draws upon figures rooted in mythology and European culture. Narcissus and Echo, Cherubs and his depiction of Hermes are not attempts to recreate ancient narratives. Rather, the artist treats them as material from which to construct a narrative of his own. The same applies to his series of zodiac signs: familiar archetypes are reduced to a single face while simultaneously stripped of any unequivocal meaning. Each of these faces appears to be both a specific individual and a sign of something more universal.
It is this tension between individuality and archetype that seems to lie at the heart of Jasiński’s practice. He does not depict the human being as one might encounter them in reality. Instead, he creates a transformed version – more intense, more symbolic and more deeply immersed in the world of art. His protagonists can therefore evoke contemporary individuals and figures drawn from ancient myths at the same time. They seem familiar, yet they are never entirely recognisable.
What is particularly compelling in Jasiński’s painting is that decoration does not serve a purely aesthetic purpose. Ornament, flower, pattern and intense colour become instruments through which meaning is constructed. The painting begins to function as an autonomous world in which every element may form part of a larger narrative. Beyond commissioned portraits, the human figure in his painting is no longer simply a representation of a person, but a point of departure for constructing an autonomous world of figures, symbols and meanings.
Faces is therefore not an exhibition of portraits in the classical sense of the word. It is an encounter with the many manifestations of the human being – with emotion, desire, memory, corporeality and the image we construct of ourselves. Each face is a world unto itself, yet all belong to a single universe that Jasiński has been developing consistently for years. A world in which tradition meets the contemporary, nature merges with the body, and reality gives way to imagination.
Looking at these paintings, it is difficult to escape the sense that the face is never definitive. It changes with colour, surroundings, ornament and the gaze. At times it becomes a portrait; at others, a symbol, a mask or a fragment of a larger story. Perhaps this is precisely why Jasiński’s faces command such attention – they cannot be reduced to a single narrative. They remain open, as if each concealed more than it allows us to see.
Elżbieta Łydżba-Karpowicz, Dominik Zieliński
curators of the exhibition
Advertisement
Event venue
Śląski Dom Aukcyjny Art X Gallery, ulica Henryka Dąbrowskiego 13, 42-202 Częstochowa, Polska, Czestochowa, Poland
Tickets
Concerts, fests, parties, meetups — all the happenings, one place.