Advertisement
Hace veinte años, un accidente transformó mi cuerpo. Desde entonces, una parte de mi rostro contiene titanio y platino. Con el tiempo, esta presencia tecnológica e íntima comenzó a resonar con otras experiencias de transformación, desplazamiento y reconfiguración. RUDERAL nace de ahí, pero no busca reconstruir una historia autobiográfica. En cambio, se pregunta qué puede hacer un cuerpo con aquello que lo ha atravesado.El título hace referencia a las plantas ruderales: especies que crecen en terrenos alterados, entre grietas, restos y espacios transformados por la actividad humana. Me atrae su capacidad de persistir y la fuerza con la que crecen allí donde su presencia parece improbable. En RUDERAL, esta imagen se desplaza hacia el cuerpo: un territorio ya atravesado por experiencias, recuerdos y materiales, que persiste, muta y encuentra otras formas de existir.
La investigación coreográfica parte de un cuerpo en estado de alerta, atravesado simultáneamente por fuerzas animales, vegetales, mecánicas y digitales. El movimiento surge del cruce de estas lógicas: vibración y glitch, impulso y repetición, continuidad y ruptura. La transformación no se representa, sino que se produce físicamente a través de estas tensiones. La voz y el sonido actúan también como fuerzas capaces de alterar el movimiento y la percepción.
RUDERAL imagina el escenario como un ecosistema poroso en el que cuerpo, sonido, materia, luz y espacio se afectan mutuamente. Lo orgánico y lo tecnológico no aparecen como opuestos: los cables pueden convertirse en raíces, un pulso ancestral puede encontrarse con un glitch digital, una invocación con una ficción especulativa.
De estos cruces surge la investigación en torno al latinofuturismo. No como una representación de la identidad latinoamericana ni como una estética definida, sino como una herramienta para imaginar a través de memorias mezcladas, lenguas desplazadas y geografías sensibles. El pasado y el futuro dejan de ocupar lugares separados. Lo ancestral puede proyectarse hacia adelante, mientras que la tecnología puede transportar memorias antiguas.
RUDERAL busca habitar este espacio inestable: un cuerpo como paisaje, archivo y criatura en proceso de transformación. Un organismo escénico que crece entre aquello que recuerda, aquello con lo que se encuentra y aquello que todavía no puede nombrar.
[FR]
Il y a vingt ans, un accident a transformé mon corps. Depuis, une partie de mon visage contient du titane et du platine. Au fil du temps, cette présence technologique et intime a commencé à entrer en résonance avec d’autres expériences de transformation, de déplacement et de reconfiguration. RUDERAL naît de là, mais ne cherche pas à reconstruire une histoire autobiographique. Il s’agit plutôt de se demander ce qu’un corps peut faire de ce qui l’a traversé.
Le titre fait référence aux plantes rudérales : des espèces qui apparaissent sur des sols altérés, entre les fissures, les débris et les espaces façonnés par l’activité humaine. Leur capacité à persister m’attire, tout comme la force avec laquelle elles poussent là où leur présence semble improbable. Dans RUDERAL, cette image se déplace vers le corps : un territoire déjà traversé par des expériences, des souvenirs et des matières, qui persiste, mute et trouve d’autres manières d’exister.
La recherche chorégraphique part d’un corps en état d’alerte, traversé simultanément par des forces animales, végétales, mécaniques et numériques. Le mouvement naît du croisement de ces logiques : vibration et glitch, impulsion et répétition, continuité et rupture. La transformation n’est pas représentée ; elle est produite physiquement à travers ces tensions. La voix et le son agissent eux aussi comme des forces capables d’altérer le mouvement et la perception.
RUDERAL imagine la scène comme un écosystème poreux où le corps, le son, la matière, la lumière et l’espace s’influencent mutuellement. L’organique et le technologique n’y apparaissent pas comme des opposés : les câbles peuvent devenir des racines, un battement ancestral peut rencontrer un glitch numérique, une invocation peut rencontrer une fiction spéculative.
De ces croisements naît une recherche autour du latinofuturisme. Non pas comme une représentation de l’identité latino-américaine, ni comme une esthétique définie, mais comme un outil pour imaginer à travers des mémoires mêlées, des langues déplacées et des géographies sensibles. Le passé et le futur cessent d’occuper des espaces séparés. L’ancestral peut se projeter vers l’avant, tandis que la technologie peut porter des mémoires anciennes.
RUDERAL cherche à habiter cet espace instable : un corps comme paysage, archive et créature en devenir. Un organisme scénique qui pousse entre ce dont il se souvient, ce qu’il rencontre et ce qu’il ne peut pas encore nommer.
[NL]
Twintig jaar geleden veranderde een ongeval mijn lichaam. Sindsdien bevat een deel van mijn gezicht titanium en platina. In de loop der tijd begon deze intieme, technologische aanwezigheid te resoneren met andere ervaringen van transformatie, verplaatsing en herconfiguratie. RUDERAL ontstaat vanuit deze ervaring, maar probeert geen autobiografisch verhaal te reconstrueren. In plaats daarvan stelt het de vraag wat een lichaam kan doen met datgene wat het heeft doorkruist.
De titel verwijst naar ruderale planten: soorten die groeien op verstoorde bodems, tussen scheuren, puin en ruimtes die door menselijke activiteit zijn gevormd. Hun vermogen om te volharden spreekt me aan, net als de kracht waarmee ze groeien op plekken waar hun aanwezigheid onwaarschijnlijk lijkt. In RUDERAL verschuift dit beeld naar het lichaam: een gebied dat al is doorkruist door ervaringen, herinneringen en materie, dat blijft voortbestaan, muteert en andere manieren van bestaan vindt.
Het choreografisch onderzoek vertrekt vanuit een lichaam in staat van alertheid, dat tegelijkertijd wordt doorkruist door dierlijke, plantaardige, mechanische en digitale krachten. De beweging ontstaat uit het kruisen van deze logica’s: vibratie en glitch, impuls en herhaling, continuïteit en breuk. Transformatie wordt niet uitgebeeld, maar fysiek voortgebracht door deze spanningen. Ook stem en geluid fungeren als krachten die beweging en perceptie kunnen veranderen.
RUDERAL stelt de scène voor als een poreus ecosysteem waarin lichaam, geluid, materie, licht en ruimte elkaar wederzijds beïnvloeden. Het organische en het technologische verschijnen er niet als tegenpolen: kabels kunnen wortels worden, een voorouderlijke hartslag kan een digitale glitch ontmoeten, een aanroeping kan een speculatieve fictie ontmoeten.
Uit deze kruisingen ontstaat een onderzoek naar het latinofuturisme. Niet als een representatie van de Latijns-Amerikaanse identiteit, noch als een vastomlijnde esthetiek, maar als een instrument om te verbeelden vanuit vermengde herinneringen, verplaatste talen en sensitieve geografieën. Verleden en toekomst nemen niet langer gescheiden plaatsen in. Het voorouderlijke kan zich naar de toekomst projecteren, terwijl technologie oude herinneringen kan dragen.
RUDERAL probeert deze onstabiele ruimte te bewonen: een lichaam als landschap, archief en wezen in wording. Een scenisch organisme dat groeit tussen wat het zich herinnert, wat het tegenkomt en wat het nog niet kan benoemen.
Advertisement
Event venue
Arduinkaai 9, 1000 Brussel, België, Arduinkaai 9, 1000 Brussel, België, Brussels, Belgium
Tickets
Concerts, fests, parties, meetups — all the happenings, one place.
Discover more events by tag
Performances in BrusselsContemporary-dance in BrusselsDance in BrusselsArt in BrusselsFine-arts in Brussels