8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟΓια τον Ζακ. Για τη Zackie. Για όλ@ μας.
«Συνειδητοποιείς πως η δύναμή σου είναι αυτή ακριβώς η ευαλωτότητα.
Είναι η θέληση και η ελευθερία του να είσαι εσύ και να συνεχίσεις να
ζεις παραμένοντας εσύ. Ο ευάλωτος εσύ. [...] Το να μπορείς να είσαι
αυτό που είσαι. Και να έχεις το κουράγιο να συνεχίζεις να περπατάς».
Ζακ Κωστόπουλος, Zackie Oh
22 Αυγούστου 1985 – 21 Σεπτεμβρίου 2018
Ο Σεπτέμβρης πονάει λίγο περισσότερο, γιατί κάθε 21 του μήνα προσθέτει
έναν ακόμη χρόνο στην απώλεια, στο πένθος, σε εκείνη την τρύπα οδύνης
που μεγαλώνει μαζί με την απουσία.
Οκτώ χρόνια χωρίς τον Ζακ. Χωρίς τη Zackie. Χωρίς το γέλιο, την
τρυφερότητα, την πολιτική οξυδέρκεια, την οργή, τη λάμψη. Χωρίς έναν
άνθρωπο που αρνήθηκε να μικρύνει για να χωρέσει στις κανονικότητες των
άλλων.
Ο Ζακ ήταν περήφανο μέλος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ανοιχτά οροθετικός,
genderqueer, drag queen, ακτιβιστής, ένας άνθρωπος που μιλούσε για όσα
άλλοι ήθελαν να μείνουν στη σιωπή. Για τον HIV και το στίγμα, για το
φύλο και την ελευθερία, για τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την
πατριαρχία, τον κοινωνικό εκφασισμό. Για το δικαίωμα να υπάρχεις χωρίς
να απολογείσαι για το σώμα σου, την επιθυμία σου, την ταυτότητά σου,
την ευαλωτότητά σου.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του:
Το να συνεχίζεις να περπατάς.
Οκτώ χρόνια μετά, κάποια πράγματα έχουν αλλάξει. Έχουμε κερδίσει
ορατότητα, αλλά όχι ασφάλεια· δικαιώματα, αλλά όχι ισότητα. Έχουμε
βρει λέξεις, αλλά όχι πάντα τον χώρο για να υπάρξουμε.
Η τρανσφοβία, η ομοφοβία και η πατριαρχία συνεχίζουν να δολοφονούν. Ο
ρατσισμός και η ξενοφοβία συνεχίζουν να στοχοποιούν. Οι φτωχές, οι
μετανάστριες, οι τρανς άνθρωποι, οι σεξεργάτριες, τα ανάπηρα σώματα,
τα οροθετικά άτομα, όσα, όσες και όσοι χρησιμοποιούν ουσίες συνεχίζουν
να αντιμετωπίζονται ως ζωές δεύτερης κατηγορίας. Οι πόλεμοι, η
γενοκτονική βία, η προσφυγιά και η αποικιοκρατία συνεχίζουν να μας
θυμίζουν καθημερινά πόσο άνισα μοιράζεται η αξία της ανθρώπινης ζωής.
Και δεν ξεχνάμε τον Μοχάμεντ Καμράν, που στις 21 Σεπτεμβρίου 2024 βρέθηκε βασανισμένος και νεκρός μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Αγίου Παντελεήμονα, έχοντας προηγουμένως περάσει από διαδοχικά σημεία κράτησης. Μια ακόμη υπόθεση αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Μια ακόμη ζωή που χάθηκε υπό την ευθύνη ενός μηχανισμού που υποτίθεται πως υπάρχει για να προστατεύει. Δεν ξεχνάμε. Δεν σωπαίνουμε. Δεν συνηθίζουμε τη βία.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία αν δεν είναι ελευθερία για όλες.
Δεν υπάρχει queer απελευθέρωση χωρίς αντιρατσισμό. Δεν υπάρχει
φεμινισμός χωρίς τρανς συμπερίληψη. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη χωρίς
κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει ασφάλεια όταν η αστυνομική βία
παρουσιάζεται ως κανονικότητα. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς την αναγνώριση
ότι κάθε σώμα έχει δικαίωμα να υπάρχει.
Και οκτώ χρόνια μετά, η δικαιοσύνη δεν στάθηκε στο ύψος της.
Οι αστυνομικοί που συμμετείχαν στην επίθεση στη Γλάδστωνος αθωώθηκαν.
Οι δύο ιδιώτες κρίθηκαν ένοχοι σε δεύτερο βαθμό για θανατηφόρα
σωματική βλάβη και όχι για ανθρωποκτονία, και καταδικάστηκαν σε ποινές
πέντε και έξι ετών.
Η δικαιοσύνη μπορεί να εξέδωσε αποφάσεις. Για εμάς, όμως, δεν στάθηκε
στο ύψος της ζωής που χάθηκε, ούτε της βίας που εκτυλίχθηκε μπροστά
στα μάτια μιας ολόκληρης πόλης.
Γιατί δικαιοσύνη δεν είναι μόνο μια καταδίκη.
Δικαιοσύνη είναι να αναγνωρίζεται η αξία μιας ζωής. Να αναγνωρίζεται η
βία που ασκήθηκε πάνω της. Να μην αθωώνονται εκείνοι που είχαν καθήκον
να προστατεύσουν. Να μην αντιμετωπίζεται με επιείκεια η βία που
οδήγησε στον θάνατο ενός ανθρώπου.
Και η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.
Ο Αθανάσιος Χορταριάς, καταδικασμένος σε έξι χρόνια κάθειρξη,
παραμένει στη φυλακή, όμως το ενδεχόμενο αποφυλάκισής του μπορεί να
επανέλθει ανά πάσα στιγμή μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Και κάθε φορά που ανοίγει ξανά αυτή η συζήτηση, θυμόμαστε κάτι απλό:
Ο Ζακ δεν μπορεί να ζητήσει πίσω τη ζωή του.
Δεν μπορεί να ξαναπερπατήσει στη Γλάδστωνος. Δεν μπορεί να ξαναφορέσει
τα ρούχα του, να κάνει drag, να γελάσει με τους φίλους του, να
ερωτευτεί, να γράψει, να θυμώσει, να μας μιλήσει, να μεγαλώσει.
Εμείς μπορούμε.
Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε.
Οκτώ χρόνια μετά, δεν κάνουμε μνημόσυνο. Κατεβαίνουμε στον δρόμο.
Κοιτάμε γύρω μας και αναγνωρίζουμε όλα όσα ο Ζακ πολέμησε όσο ζούσε
και όλα όσα συνεχίζουν να κάνουν τις ζωές κάποιων ανθρώπων πιο
δύσκολες, πιο επισφαλείς, πιο αναλώσιμες.
Κατεβαίνουμε στον δρόμο για τον Ζακ. Για τη Zackie. Για όλες τις ζωές
που μας είπαν πως αξίζουν λιγότερο.
Για να μη γίνει η βαρβαρότητα κανονικότητα.
Για να μη γίνουμε ξανά το πλήθος που κοιτάζει.
Για να μπορούμε όλες, όλοι και όλα να περπατάμε ελεύθερα.
Με την ευαλωτότητά μας δύναμη.
Με την αλληλεγγύη μας ασπίδα.
Με την οργή μας αντίσταση.
Με αγάπη και γκλίτερ.
Οκτώ χρόνια χωρίς τον Ζακ.
Οκτώ χρόνια χωρίς τη Zackie.
Οκτώ χρόνια μνήμη, οργή και αγώνα.
**8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ.**
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ
**ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ΕΝΑΡΞΗ ΠΟΡΕΙΑΣ 18:30**
Προσυγκέντρωση στη Γλάδστωνος.
🇵🇸
Σεξιστικές, παραβιαστικές, εξουσιαστικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές,
ιντερφοβικές, μισαναπηρικές και ρατσιστικές συμπεριφορές δεν θα γίνουν
αποδεκτές.
EN
8 YEARS LATER, STILL IN THE STREETS
For Zak. For Zackie. For all of us.
“You realize that your strength is precisely this vulnerability. It is
the will and the freedom to be yourself and to keep living while
remaining yourself. Your vulnerable self. [...] To be able to be who
you are. And to have the courage to keep walking.”
Zak Kostopoulos, Zackie Oh
22 August 1985 – 21 September 2018
September hurts a little more, because every September 21st adds
another year to the loss, to the mourning, to that wound of grief that
grows alongside the absence.
Eight years without Zak. Without Zackie. Without the laughter, the
tenderness, the political insight, the rage, the sparkle. Without a
person who refused to make himself smaller in order to fit into other
people’s ideas of normality.
Zak was a proud member of the LGBTI+ community, openly living with
HIV, genderqueer, a drag queen, an activist, a person who spoke about
the things others wanted to keep silent. About HIV and stigma, gender
and freedom, racism, homophobia, patriarchy, the rise of fascism in
society. About the right to exist without having to apologize for your
body, your desire, your identity, your vulnerability.
And perhaps this is his greatest legacy:
To keep walking.
Eight years later, some things have changed. We have gained
visibility, but not safety; rights, but not equality. We have found
words, but not always the space to exist.
Transphobia, homophobia and patriarchy continue to K*ll. Racism and
xenophobia continue to target people. Poor people, migrants, trans
people, sex workers, disabled bodies, people living with HIV, those
who use drugs continue to be treated as lives of lesser value. Wars,
genocidal violence, displacement and colonialism continue to remind us
every day how unequally the value of human life is distributed.
And we do not forget Mohammad Kamran, who on September 21, 2024 was found tortured and dead inside the Agios Panteleimon Police Station, after having previously been taken through multiple places of detention. Yet another case of police violence and abuse of power. Yet another life lost under the responsibility of a mechanism that is supposedly there to protect. We do not forget. We do not remain silent. We will not become accustomed to violence.
We cannot speak of freedom if it is not freedom for everyone.
There is no queer liberation without anti-racism. There is no feminism
without trans inclusion. There is no justice without social justice.
There is no safety when police violence is treated as normal. There is
no life without recognizing that every body has the right to exist.
And eight years later, justice did not rise to the occasion.
The police officers who participated in the attack on Gladstonos
Street were acquitted. The two individuals were found guilty on appeal
of fatal bodily harm, rather than homicide, and sentenced to five and
six years in prison.
Justice may have issued its decisions. But for us, it did not rise to
the height of the life that was lost, nor of the violence that
unfolded before the eyes of an entire city.
Because justice is not simply a conviction.
Justice means recognizing the value of a life. Recognizing the
violence inflicted upon it. Not acquitting those whose duty was to
protect. Not treating with leniency a violence that led to the death
of a human being.
And the story does not end here.
Athanasios Chortarias, sentenced to six years in prison, remains
incarcerated, but the possibility of his release may return at any
time through the procedures provided by law.
And every time this question comes up again, we remember something simple:
Zak cannot ask for his life back.
He cannot walk down Gladstonos Street again. He cannot put on his
clothes again, do drag, laugh with his friends, fall in love, write,
get angry, speak to us, grow older.
We can.
And that is why we will continue.
Eight years later, we are not holding a memorial. We are taking to the
streets. We look around us and recognize everything Zak fought against
while he was alive, and everything that continues to make some
people’s lives harder, more precarious, more disposable.
We take to the streets for Zak. For Zackie. For every life we have
been told matters less.
So that barbarity does not become normal.
So that we do not become the crowd that watches again.
So that all of us can walk freely.
With our vulnerability as strength.
With our solidarity as a shield.
With our rage as resistance.
With love and glitter.
Eight years without Zak.
Eight years without Zackie.
Eight years of memory, rage and struggle.
8 YEARS LATER, STILL IN THE STREETS.
GATHERING – MARCH
**MONDAY, SEPTEMBER 21 — MARCH STARTS AT 18:30**
Meeting point: Gladstonos Street.
🇵🇸
Sexist, abusive, authoritarian, homophobic, transphobic, interphobic,
ableist and racist behavior will not be tolerated.
Poster created by Zirlar Mord Omegon (φο)
#justice4zakzackie
Event venue
Γλάδστωνος, Γλάδστωνος,Athens, Greece
Tickets
Concerts, fests, parties, meetups — all the happenings, one place.