Name: wstyd i ułła grają w chmurach
Start: 2026-03-27T19:00:00+01:00
Location: Chmury

$wstyd i u\u0142\u0142a graj\u0105 w chmurach$

zapraszamy na koncert dwóch zakoleżankowanych kapel: toruńskiego wstydu i warszawskiej ułły
będzie jak zawsze: pankowo, performatywnie, wesoło i smutno
będzie też dobrze słychać, bo z tego znana jest miejscufka
gdzie? chmury, 11 listopada, warszawa
kiedy? 27 marca
za ile? 30 zło płatne na bramce
stół czasu:
19 - bramki
19.30 - ułła
20.30 - wstyd
ułła – warszawski bojsbend na sekcję, gitarę, głos i ruch
piosenki o śmierci, ciele, pieniądzach inspirowane prekariatem oraz trzęsącym się z zimna animusem.
zespół ułła gra muzykę stworzoną do wykonywania na żywo, tak jak szczur jest stworzony, żeby robić człowieka w wała.
inspiracje: nirvana, siekiera, sonic youth, at the drive in, iggy pop, radiohead, berlińskie techno, hejwi metal oraz poezja polska od czechowicza do justyny kulikowskiej
ułła gra w obecnym składzie od wiosny 22, wypuściła trzy epki, a obecnie pracuje nad pierwszym longplejem

Wstyd to duet z Torunia, który zaczynał jako eksperyment z pogranicza muzyki konkretnej i spoken word. Ich debiut – „Polskie obozy życia” – był osobliwym słuchowiskiem: surowym, intymnym, poetycko-gorączkowym i dość hermetycznym w formie i treści. Fakt, że na swojej drugiej płycie „Lechian paradise” postawili na piosenki można odczytywać jako złożenie broni przez szermierzy awangardy, albo jako konceptualną prowokację. Efektem jest muzyka osadzona w rytmie, gitarowa i cielesna. Cielesna w sensie, że trochę z trzewi, a trochę pod nóżkę.
Lech Nienartowicz i Rafał Derda nie grają piosenek. Oni je egzorcyzmują. W ich utworach słychać resztki snów o wspólnocie i echa krzyków z ulicznych pochodów. Polska – taka, jaką znamy z marszów, blokowisk, wiadomości – powraca tu jako duch, który nas otacza i nie chce odejść. Bity, gitara, słowo – wszystko tu pracuje jak narzędzia obrzędu, który jest jednocześnie krytyką i rytuałem.
Bohaterowie utworów Wstydu poruszają się po mapie późnego kapitalizmu, gdzie towarem może być wszystko, a rytuały zastępują myślenie.