Name: Gaja Grzegorzewska – „To znak!” | spotkanie autorskie
Start: 2026-05-08T17:00:00+02:00
Location: Miejska Biblioteka Publiczna w Nowym Targu

$Gaja Grzegorzewska \u2013 \u201eTo znak!\u201d | spotkanie autorskie$

Spotkanie z Gają Grzegorzewską wokół książki „To znak!” – powieści przygodowej o tym, że przeszłość na każdym kroku daje nam znaki.
📍 Opowiadania zostały zainspirowane miejscami, które można będzie odwiedzić w ramach Małopolskich Dni Dziedzictwa Kulturowego. 16–17 maja jednym z bohaterów wydarzenia będzie Muzeum Drukarstwa w Nowym Targu. Więcej informacji: https://fb.me/e/6JktA8C2i
📚 Książka będzie dostępna bezpłatnie na spotkaniu oraz podczas Dni Dziedzictwa w punktach informacyjnych.
🎤 Rozmowę z udziałem Gai Grzegorzewskiej oraz redaktorki książki Joanny Nowostawskiej-Gyalókay z Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie poprowadzi Beata Denis-Jastrzębska, dziennikarka i animatorka kultury.
Wstęp wolny 🤗
Gaja Grzegorzewska – pisarka i filmoznawczyni. Autorka m.in. „Żniwiarza”, „Nocy z czwartku na niedzielę”, „Topielicy”, „Grobu”, „Betonowego pałacu”, „Kamiennej nocy” i „Selkis”. Niestrudzona tropicielka mrocznych stron ludzkiej natury i „szczelin w otaczającej nas bezpiecznej rzeczywistości”. Pisze też scenariusze filmowe – współtworzyła film „Erotica 2022” i serial „Krakowskie potwory”. Odbiorcom Małopolskich Dni Dziedzictwa Kulturowego dała się poznać w 2019 roku za sprawą książki „Z dreszczykiem”.
Fragment książki:
„Do Nowego Targu pojechaliśmy pociągiem. Liczyłam, że w ten sposób łatwiej odtworzymy wspomnienia. Dziewczynki były zachwycone. Od razu zajęły miejsca przy oknie, a potem ku wyraźnej dezaprobacie współpasażerów odpakowały kanapki z jajkami na twardo i kiszonymi ogórkami. Ja jednak, ledwo wsiedliśmy, poczułam jakiś dysonans. Z każdym kilometrem to wrażenie było silniejsze. Całkiem niedawno czułam coś podobnego. Kiedy to było?
– Coś jest nie tak – burknęłam do siebie, obserwując przemijający krajobraz.
– Coś jest nie tak – potwierdził ku mojemu zaskoczeniu Gabs.
W Nowym Targu wysiadaliśmy z ociąganiem, jakby opuszczenie wagonu odbierało nam ostatnią szansę na rozwiązanie zagadki wszechświata. Na peronie musieliśmy się przeciskać przez ciżbę wsiadających. Wszyscy byli uzbrojeni w narty, kije i deski, więc trzeba było się skupić, jeśli chciało się uniknąć dekapitacji. Dziewczynkom poszło łatwiej, gdy ja i Gabs wydostaliśmy się w końcu z tłumu amatorów białego szaleństwa, one siedziały już na ławce obok wejścia do zabytkowego budynku dworca i majtały radośnie nogami. A potem naraz wydarzyły się cztery rzeczy”.