Name: „Przepraszam za brzydkie pismo”. Spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki
Start: 2026-01-20T18:00:00+01:00
Location: al. Jana Pawła II 45A lok. 56 (wejście od ul. Nowolipki), 01-008 Warsaw, Poland

$\u201ePrzepraszam za brzydkie pismo\u201d. Spotkanie Dyskusyjnego Klubu Ksi\u0105\u017cki$

Zapraszamy na styczniowe spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki. We wtorek 20 stycznia o godz. 18.00 porozmawiamy o książce Antoniny Tosiek „Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet”.
Spotkanie będzie moderować Beata Prokopczuk-Daab.
Prosimy o rezerwację miejsc: [email protected].
Do rozmowy zapraszamy osoby, które przeczytały przynajmniej fragmenty książki, choć polecamy lekturę całości.
O książce:
W latach 1933–1995 w konkursach pamiętnikarskich dla mieszkańców wsi mogło wziąć udział nawet dziewięćdziesiąt tysięcy kobiet. To Nowy Sącz albo pół Olsztyna pamiętnikarek.
Julianna spisywała swój pamiętnik w latach trzydziestych – nocami, w tajemnicy przed mężem. Danka w latach sześćdziesiątych – rankiem, czekając, aż rozpali się w piecu. Teresa w roku 1983 – w PKS-ie wiozącym ją do pracy w pobliskiej masarni. Janka jako nastolatka marzyła o studiach polonistycznych, ale bardziej potrzebna była w gospodarstwie. Została więc pamiętnikarką.
Dla wielu bohaterek tej książki spisywanie wspomnień było aktem uznania, że ich historia zasługuje na uwagę. Po raz pierwszy miały okazję przyjrzeć się osobistym doświadczeniom i nadać im znaczenie wykraczające poza sferę prywatną. Opowiadały własnymi słowami o przemocy, biedzie czy wstydzie i w ten sposób sprzeciwiały się dominującym normom społecznym i kulturowym.
Antonina Tosiek sięgnęła po setki oryginalnych rękopisów i maszynopisów nadesłanych na konkursy, a także po dane statystyczne i opracowania naukowe. Łącząc wnikliwą analizę z wrażliwością, stworzyła obraz przemian polskiej wsi w ** wieku. Obraz realistyczny i głęboko poruszający.
„Historie polskich wsi to jednak nie tylko akty buntu przeciwko pańszczyźnie, sprzeciw wobec kolektywizacji bądź wysypywanie pszenicy na drogi w odpowiedzi na reformy Balcerowicza. Historia kobiet to nie tylko opowieść o przemocy, dążeniach emancypacyjnych i świadomej walce z patriarchatem. To także codzienność spleciona ze słabością, lękiem czy bezradnością.
Ostrzę ołówek, otwieram zeszyt, będę się starała pilnie notować i przede wszystkim – uważnie słuchać. Bo przecież wielu i wiele z nas doskonale zna historie opisywane w tej książce z opowieści swoich babek i prababek. Wiemy, skąd jesteśmy, nikt nie musi nam tego tłumaczyć. Chodzi tylko – i aż – o to, żeby historie te przestały być jedynie dopiskami na marginesie”. (fragment książki)
Do zobaczenia na Nowolipkach.