Name: NIE/SWOJE Joanna Fuczko
Start: 2026-01-10T17:00:00+01:00
End: 2026-01-10T20:00:00+01:00
Location: Zbaszyn, Poland

$NIE\/SWOJE Joanna Fuczko$

Joanna Fuczko
„NIE/SWOJE”
10.01-08.02.2026
Kiedy miałam około sześciu lat, zaproponowałam Pani, która była opiekunką w mojej zerówce, że zaśpiewam dla niej kolędę — był to okres przedświąteczny. Po moim spontanicznym występie Pani zapytała w jakim języku właśnie zaśpiewałam. Odpowiedziałam: po naszemu… jest oprócz polskiego taki inny język — nasz.
Nie/Swoje to wystawa oparta na doświadczeniu bycia „pomiędzy” — pomiędzy językami, kulturami i sposobami postrzegania świata. Moje refleksje wyrastają z łemkowskich korzeni widzianych z perspektywy trzeciego pokolenia przesiedleńców z Beskidu Niskiego. Wynikają z poczucia odrębności oraz z dorastania w przestrzeni, w której granica międzykulturowa nie była ani w pełni jasna, ani oczywista, a jednocześnie pozostawała żywa i wyczuwalna. To właśnie z tej niejednoznacznej, często niewygodnej pozycji zrodziła się potrzeba badania własnej tożsamości jako zjawiska dynamicznego, nieustannie zmieniającego się i nigdy nieokreślonego raz na zawsze.
W mojej twórczości tożsamość nie jest stabilną konstrukcją, lecz zmiennym układem kształtowanym przez rozproszenie, nawarstwienia i nieciągłości — czasem spójnym, częściej jednak fragmentarycznym i wewnętrznie sprzecznym. Te pęknięcia i przerwy nie są przypadkowe — to w nich najczęściej ujawnia się to, co trudno wyrazić jednym ciągiem. Operuję materiałem biograficznym i dokumentalnym, traktując archiwum nie jako uporządkowany zestaw faktów, lecz jako żywą przestrzeń śladów, które zanikają, pojawiają się na nowo i zmieniają swoje znaczenie. Życie rozpięte między różnymi kulturami i językami staje się zarówno obciążeniem, jak i narzędziem umożliwiającym kwestionowanie oraz przepisywanie dominujących narracji o tym, kim można — lub powinno się — być.
W wystawie Nie/Swoje zapraszam do spokojnego wejścia w przestrzeń zawieszenia — tam, gdzie tożsamość powstaje nie z jednego, dominującego głosu, lecz z wielu śladów i warstw, które dopiero w dialogu układają się w coś własnego, autentycznego i wciąż niedokończonego.